ગોકુળમાં બાળકૃષ્ણ નંદ-યશોદાના લાડકા બનીને મોટા થવા લાગ્યા. કંસે તેમને મારવા પૂતના, શકટાસુર અને તૃણાવર્ત જેવા અનેક રાક્ષસો મોકલ્યા, પણ નાનકડા કાનુડાએ સહજતાથી સૌનો ઉદ્ધાર કર્યો.
કાનુડો ગોપીઓના ઘરમાંથી માખણ ચોરતો, તેથી “માખણચોર” કહેવાયો. એક વાર તેમણે માટી ખાધી, ત્યારે યશોદાએ મોં ખોલાવ્યું — અને નાનકડા મુખમાં સમગ્ર બ્રહ્માંડ, સૂર્ય-ચંદ્ર, પર્વતો અને સમુદ્રનાં દર્શન થયાં. બીજી વાર યશોદાએ તોફાનથી કંટાળીને તેમને ખાંડણિયા સાથે દોરડાથી બાંધ્યા, તેથી તેઓ “દામોદર” કહેવાયા.
પછી નંદબાબા સૌને લઈને વૃંદાવન રહેવા ગયા. ત્યાં યમુનાના ધરામાં રહેતા ઝેરી કાલિય નાગે પાણી ઝેરી બનાવ્યું હતું. શ્રીકૃષ્ણે ધરામાં કૂદીને તેની ફેણો પર નૃત્ય કર્યું અને તેને યમુના છોડીને જવાની આજ્ઞા આપી.
વ્રજવાસીઓ દર વર્ષે ઇન્દ્રની પૂજા કરતા. શ્રીકૃષ્ણે તેમને ગાયો અને પ્રકૃતિનું પોષણ કરનાર ગોવર્ધન પર્વતની પૂજા કરવા સમજાવ્યા. ક્રોધિત ઇન્દ્રે સાત દિવસ સુધી મુશળધાર વરસાદ વરસાવ્યો, ત્યારે શ્રીકૃષ્ણે ટચલી આંગળી પર ગોવર્ધન પર્વત ઊંચકીને સમગ્ર વ્રજનું રક્ષણ કર્યું. ઇન્દ્રનો ગર્વ ઊતર્યો અને શ્રીકૃષ્ણ “ગિરિધારી” કહેવાયા.