ગુરુજી ના વચન સવા સવા લાખના રે

ગુરુના એક એક શબ્દની કિંમત કેટલી ઊંચી છે, તે કહેવા માટે ભક્ત ગાય છે: “ગુરુજી ના વચન સવા સવા લાખના રે.” સવા લાખ એટલે લોકબોલીમાં અમૂલ્ય. ગુરુદેવ પોતાના મુખેથી જે બોલ્યા, તે શિષ્ય માટે ખજાનો બની ગયું — એ ભાવ આખા ભજનમાં વારંવાર પાછો આવે છે.

ગુરુજી મીઠી મધુરી વાણી બોલ્યા, પ્રેમના પાઠ શીખવ્યા અને પાટે જ્યોત ઝળહળી ઊઠી. તેમણે પ્રેમના પ્યાલા પાયા, એટલે ભક્તને “અમીના ઓડકાર” આવ્યા — અંદર સુધી તૃપ્તિ થઈ ગઈ. ગુરુએ નાદ સંભળાવ્યો અને કાનમાં વાત કહી, એટલે કે ગુરુમંત્ર આપ્યો. પછી સુંદર દાખલો આવે છે: મેદાનમાં મોતી પડ્યાં છે; સુગરા, એટલે જેને ગુરુ મળ્યા છે, તે મોતી ચણે છે, જ્યારે નુગરા ભાગી જાય છે. હંસ મોતીનો ચારો ચણે અને બગલો કાદવ ચૂંથવા જાય.

સાર એ છે કે જ્ઞાન તો સૌની સામે પડ્યું છે, પણ તેને ઓળખવા માટે ગુરુની દૃષ્ટિ જોઈએ. હંસ જેવો શિષ્ય સારું ચૂંટી લે છે, બગલા જેવો મન કાદવમાં જ રમે છે. ભક્તને ભરોસો છે કે “મારા સદગુરુ શાનમાં સમજાવશે” — ઇશારામાં પણ સાચી વાત સમજાવી દેશે. અંતે “પ્રેમથી બોલો સીતારામ” સાથે ભજન પૂરું થાય છે.

પાટ, બીજ કે ગુરુપૂજાના સત્સંગમાં આવાં ગુરુમહિમાનાં ભજન ખાસ ગવાય છે.