સુતા તારા શ્યામને જગાડ અવસર પાછો નહીં આવે

“સૂતા તારા જીવને જગાડ, અવસર આવો નઈ આવે” — આ પંક્તિ વારેવારે આવીને મનને ઢંઢોળે છે. માણસનો અવતાર મળ્યો છે એ મોટો અવસર છે, અને એ ફરી ફરીને મળતો નથી; એટલે ભજન કહે છે કે ઊંઘમાંથી જાગ અને પ્રભુ સાથે પ્રીત બાંધ.

પહેલી કડીમાં માણસે દુનિયાદારીની હોશિયારીમાં અને માયાનાં સુખોમાં દિવસો વિતાવી દીધા, અને એની જીવનનાવ મધદરિયે ડૂબવા લાગી છે. પછી સંસારનાં સુખોને સપનાં જેવાં અને ધુમાડાના ગોટા જેવાં કહ્યાં છે — દેખાય ખરાં, પણ હાથમાં પકડાય નહીં. એટલે “ભ્રમણાના ભૂત”ને ભગાડવાનું કહ્યું છે. ત્રીજી કડી કહે છે કે સાચું સગપણ તો આતમની જ્યોતિ સાથેનું છે, અને એ સમજાવવા માટે અનુભવી સંત કે સમરથ ગુરુ શોધવા પડે. છેલ્લે કહ્યું છે કે એક જ અવતારમાં કામ સિદ્ધ કરી લેવું; હાથમાં આવેલો દાવ જીતી લેવો.

ભજનની શીખ એ છે કે સમય વીતી જાય પછી પસ્તાવાનો અર્થ નથી. આજે જ મનને જગાડીએ, ગુરુનો સંગ કરીએ અને ભગવાનનું નામ લઈએ — એ જ મનુષ્ય જન્મનો સાચો ઉપયોગ છે.

ગુરુમહિમા અને જાગૃતિનું આ ભજન સત્સંગમાં અને સંતવાણીના કાર્યક્રમોમાં ગવાય છે.