ધીરે ધીરે ચાલો મારા ભાઈ આ પંથ છે લપસણો

ભક્તિના માર્ગને લપસણા રસ્તા સાથે સરખાવતું આ ચેતવણીનું ભજન છે. ટેક છે, “ધીરે ધીરે ચાલો મારા ભાઈ, આ પંથ છે લપસણો” — આ રસ્તે સાવધાનીથી ચાલવું પડે, અને એક વાર ચાલ્યા પછી પાછું વળીને જોવું નહીં.

કડીઓમાં રસ્તાની મુશ્કેલીઓ કુદરતનાં ચિત્રો દ્વારા બતાવી છે. કામ-ક્રોધનાં વાદળ ઘેરાયાં છે અને ઝેરનો વરસાદ વરસે છે. મોહ-મમતાનો કીચડ છે અને માયાની લીલ જામી ગઈ છે, જેના પર પગ લપસે. આશા-તૃષ્ણાની નદીઓ ભરી છે, જેમાંથી પાર ઉતરવાનું છે. ઊંચા ડુંગરા વચ્ચે સાંકડી કેડી છે. આમ મનના દોષોને જ રસ્તાના ખાડા-કીચડ તરીકે સમજાવ્યા છે.

ભજનનો સંદેશ એ છે કે ભક્તિ કે સાધનાના માર્ગમાં બહારના નહીં, અંદરના દુશ્મનો — ક્રોધ, મોહ, માયા અને તૃષ્ણા — જ લપસાવે છે. એટલે ઉતાવળ નહીં, પણ સાવધાનીથી અને ધીરજથી ચાલવું. અંતે નરસિંહ મહેતાના સ્વામી શામળિયા અને મીરાંના ગિરધર ગોપાલને યાદ કરીને ભજન પૂરું થાય છે, જાણે કહે છે કે આ જ લપસણા પંથે એ ભક્તો પાર ઉતર્યા.