ભૂલી ગયો શ્યામ તમે ભૂલી ગયો રે

માણસ આખી જિંદગી કોઈ ને કોઈ બહાને ભગવાનને ભૂલતો રહે છે — એ સત્ય આ ભજન સરળ શબ્દોમાં કહે છે: “ભૂલી ગયો શ્યામ, તમે ભૂલી ગયો રે.” મુખડામાં જ કારણ પણ છે: “જવાનીના જોરમાં તને ભૂલી ગયો.”

ભજન જીવનને ચાર અવસ્થામાં વહેંચે છે. પહેલી અવસ્થા માના ઉદરમાં અને જન્મ સમયની, જ્યારે રડવામાં — “ઉવા ઉવા” કરવામાં — જ સમય ગયો. બીજી બાળપણની, જ્યારે રમતગમતમાં ભૂલી ગયો. ત્રીજી જુવાનીની, જ્યારે વાડી-ઘોડી, એટલે ઘર, મિલકત અને મોજશોખમાં ડૂબી ગયો. ચોથી ઘડપણની, જ્યારે મરણના ખાટલે પણ ભગવાન યાદ ન આવ્યા.

સંદેશ સીધો છે: ભગવાનને યાદ કરવા માટે કોઈ “પછી” નથી. દરેક ઉંમરે મન કોઈ બીજી વાતમાં રોકાયેલું રહેશે, એટલે ભજન અને સ્મરણ આજે જ શરૂ કરવાં. ભજન દોષ દેખાડવા નહીં, પણ સમયસર જાગવાની યાદ અપાવવા ગવાય છે.

સત્સંગ અને વૈરાગ્યનાં ભજનોમાં આ ભજન ગવાય છે.