દોડ્યા દોડ્યા છે દીનદયાળ રે મોરલીવાળા રે

બાળપણના ભેરુ સુદામા દ્વારકા આવ્યા અને શ્રીકૃષ્ણ તેમને મળવા દોડ્યા — એ જાણીતા કૃષ્ણ-સુદામા પ્રસંગનું આ ભજન છે. “દોડ્યા દોડ્યા છે દીનદયાળ રે મોરલીવાળા રે, સુણ્યો સુણ્યો સુદામાનો સાદ” — મિત્રનો સાદ સાંભળતાં જ પ્રભુ બધું ભૂલીને દોડ્યા.

વાલો એવી ઉતાવળે ચાલ્યા કે મોજડી વિસરાઈ ગઈ, પીતાંબરનો છેડો પગમાં ભરાયો અને મુગટ પણ ભુલાઈ ગયો. આઠ પટરાણીઓ વિચારે છે કે એવો કોણ ભાગ્યશાળી છે જેના માટે પ્રભુ વાંસળી પણ વિસારીને દોડ્યા? પ્રભુ ભેરુને ભેટીને છાતીએ ચાંપે છે, ગંગા-જમુનાનાં નીર મંગાવીને ચરણ પખાળે છે અને પીતાંબર પહેરાવે છે. પછી હસીને પૂછે છે કે ભાભીએ મારા માટે કંઈક ભેટ તો મોકલી હશે. સોનાના થાળમાં તાંદુલ છોડાય છે અને “ભાવના ભૂખ્યા” પ્રભુ પ્રેમે આરોગે છે. દરેક મુઠ્ઠીએ સુદામાનાં દુઃખ અને દાળદર કપાતાં જાય છે; ચોથી મુઠ્ઠી વખતે રુક્મિણીજી દોડી આવે છે.

આ ભજન બતાવે છે કે ભગવાનને ભેટની કિંમત નહીં, પણ ભાવ જોઈએ છે. ગરીબ મિત્રના મુઠ્ઠીભર તાંદુલ પ્રભુને છપ્પન ભોગ જેવા લાગ્યા. સાચી મિત્રતા પદ-પૈસો જોતી નથી — “એવી બાળપણાની પ્રીત કેમ ભુલાય રે.” છેલ્લે પ્રભુ પોતે કહે છે કે જે સુદામાના તાંદુલની આ કથા ગાશે તેને ઘણું સુખ થશે.

કૃષ્ણભક્તિના સત્સંગમાં અને ભાગવત કથાના પ્રસંગે આ ભજન ખૂબ ભાવથી ગવાય છે.