શ્રી કૃષ્ણ કીર્તન • લિરિક્સ
કૃષ્ણ સુદામા ની મિત્રતા નું અદ્ભુત કીર્તન
Krishna Bhajan
સ્વર: હંસાબેન પોરિયા
કૃષ્ણ સુદામા ની મિત્રતા નું અદ્ભુત કીર્તન
પીડીએફ / પ્રિન્ટ સેટિંગ્સ
ભજન લિરિક્સ
અર્થ અને સમજૂતી
ભજન વિશે
કૃષ્ણ અને સુદામાની જાણીતી મિત્રતાની આખી કથા આ કીર્તનમાં કડીએ કડીએ ગવાઈ છે. દરેક કડીના અંતે આવતું “મારા વાલા” ગાનારનો પ્રેમ બતાવે છે, અને કથા જે ઝૂંપડીથી શરૂ થાય છે ત્યાં જ પૂરી થાય છે — પણ ત્યાં સુધીમાં બધું બદલાઈ ગયું હોય છે.
પીળી પીપરડીના છાંયે સુદામાની ઝૂંપડી છે, ઘરમાં ચાર-પાંચ બાળકો છે અને ખાવા પૂરતું અન્ન પણ નથી. ગોરાણી સમજાવે છે કે દ્વારકા જાવ, અને પાડોશી પાસેથી માગીને થોડા તાંદુલ ફાટેલા કપડામાં બાંધી આપે છે. સુદામા પોરબંદરથી દ્વારકા આવે છે, ગોમતીમાં સ્નાન કરે છે. દરવાને નામ પૂછ્યું અને “સુદામા” સાંભળતાં જ પ્રભુ દોડીને ભેટી પડ્યા. ગરમ પાણીથી પગ ધોયા, પીતાંબર પહેરાવ્યાં, ભાવતાં ભોજન જમાડ્યાં અને સિંહાસને બેસાડ્યા. સુદામા પોટલી સંતાડતા હતા, પણ ભગવાને જોઈ લીધી અને પ્રેમથી મુઠ્ઠી ભરીને તાંદુલ આરોગ્યા. ભજનમાં ગવાય છે કે ત્રીજી મુઠ્ઠીએ ઝૂંપડીના કંચનમહેલ થઈ ગયા, અને ચોથી મુઠ્ઠીએ લક્ષ્મીજીએ હાથ ઝાલ્યો.
આ કથાનો સંદેશ સાફ છે: ભગવાન ભેટની કિંમત નથી જોતા, ભાવ જુએ છે. ગરીબ મિત્રની મુઠ્ઠીભર તાંદુલ પ્રેમથી ધરાઈ, એટલે દ્વારકાધીશને એ મીઠાઈ જેવી લાગી. સાચી મિત્રતામાં ઊંચ-નીચ કે અમીર-ગરીબનો ભેદ રહેતો નથી.
વાર્તાની જેમ આગળ વધતું આ લાંબું કીર્તન સત્સંગમાં બહેનો સાથે મળીને ગાય છે.