જોલા આવે મને જોલા આવે

સત્સંગમાં બેઠા બેઠા ઝોકાં ખાતા જીવ પર હળવો કટાક્ષ કરતું આ ભજન હસાવે પણ છે અને જગાડે પણ છે. ટેક “જોલા આવે મને જોલા આવે, સત્સંગમાં જાવ તો જોલા આવે” માં ભક્ત પોતાની જ નબળાઈ કબૂલે છે.

કડીઓમાં સત્સંગનું જીવંત ચિત્ર છે. ઝોકાં આવે તો લોકો માને કે આણે સમાધિ લગાવી છે; કોઈ ટોકે તો કડવું લાગે; બાજુવાળો કોણી મારીને જગાડે. રામના નામની ધૂન ચાલે, સૌ તાળી પાડીને ગાય, ત્યારે આને ગાતાં ગાતાં ખાંસી આવે. આ બધું વાંચતાં ઘણાને પોતાનો કે ઓળખીતાનો ચહેરો યાદ આવી જાય.

છેલ્લી કડીમાં વાત ગંભીર બને છે: “પુરુષોત્તમ કહે જોલાનો ખાઈ, જોલા ખાઈ તો ચોરાશીમાં જાઈ.” એટલે કે સત્સંગમાં ઊંઘવું એ ફક્ત શરીરની ઊંઘ નથી, આત્માની ઊંઘ છે; જે જાગતો નથી તે ચોરાસી લાખ યોનિના ફેરામાં ફરતો રહે છે. ભજન કહે છે કે સાચી વાત કડવી લાગે તોય સ્વીકારવી, કારણ કે “સુતેલો જીવ” જાગે એ જ સત્સંગનો હેતુ છે.

રાતના સત્સંગમાં, જ્યારે ખરેખર ઝોકાં આવવા લાગે, ત્યારે આ ભજન આખી સભાને હસાવીને તાજી કરી દે છે.