કેજો મારા દુઃખડાની વાતું શામળીયાને

ઘડપણમાં એકલી પડેલી એક ભક્ત સ્ત્રી પોતાના મનની વેદના શામળિયા સુધી પહોંચાડવા કહે છે: “કેજો મારા દુઃખડાની વાતું શામળીયાને, હવે નથી સહેવાતું.” આખું ભજન ભગવાન આગળ ખોલેલું હૈયું છે, જેમાં ફરિયાદ કરતાં વધુ પોતાના વાલા પર ભરોસો છે.

દરેક કડીમાં ‘પહેલાં’ અને ‘હવે’ની સરખામણી છે. રોજ મંદિરે જતી, હવે હલાતું નથી; આંખ સૂરજના કિરણ જેવી હતી, હવે દેખાતું નથી; દાંત દાડમની કળી જેવા હતા, હવે ચવાતું નથી. મોટા ઘરમાં વહુઓ સાથે રહેવા છતાં કશું કહેવાતું નથી, ઓસરીના ખૂણે ઢાળેલા ખાટલામાં ઊંઘ આવતી નથી, અને પોતાના હાથની કમાણી હોવા છતાં કોઈ પાસે માગી શકાતું નથી. આ ચિત્રો ઘણા ઘરના વડીલોની ચૂપ વેદનાને સાચી રીતે રજૂ કરે છે.

તેમ છતાં ભજન નિરાશામાં પૂરું થતું નથી. “નાથ શામળિયો મંદિરમાં બેઠા” — એ આધાર છે ત્યાં સુધી જીવન જીવી જાણવાની હિંમત છે. છેલ્લી કડીમાં નરસિંહ મહેતાના સ્વામી શામળિયાને “રાખજો ચરણમાં વાસ” કહીને ભક્ત પોતાનું સર્વ સોંપી દે છે. સાંભળનારને આ ભજન ઘરના વડીલોની લાગણી સમજવાનું અને તેમને માન આપવાનું પણ યાદ કરાવે છે.

સત્સંગ મંડળોમાં, ખાસ કરીને વડીલ બહેનોની વચ્ચે, આ ભજન ખૂબ ભાવથી ગવાય છે.