જમો તો જમાડું રે જીવન વાલા

ભગવાનને ભોજન ધરાવતી વખતે ગવાતા થાળનો આ સુંદર નમૂનો છે. ભક્ત પ્રેમથી કહે છે, “જમો તો જમાડું ઓ જીવન વાલા, રંગે રમાડું” — મારા જીવનના વહાલા, તમે જમો તો હું પ્રેમથી જમાડું.

કડીઓમાં થાળની એક પછી એક વાનગી ધરાય છે. પહેલાં પેંડા, પતાસાં અને ખાજાં; પછી તાજી ભાજી, જોઈએ તેટલી લાવી આપવાની તૈયારી; પછી ઢેબરાં, જલેબી અને લાડુથી ભરેલો થાળ. જમ્યા પછી પીવા માટે જમનાજીના જળની ઝારી છે, અને છેલ્લે લવિંગ, સોપારી અને એલચીવાળાં બીડેલાં પાન — જેમ ઘરે આવેલા વહાલા મહેમાનને જમાડ્યા પછી મુખવાસ અપાય.

આ થાળમાં મોંઘી વાનગીઓ કરતાં વધુ મહત્ત્વ ભાવનું છે. ભગવાનને ઘરના સભ્ય જેવા માનીને આગ્રહથી જમાડવા, “જાજું લાવું” કહીને મનભરીને આપવું — એ ભક્તિની મીઠાશ છે. ભગવાનને ધરેલું ભોજન પ્રસાદ બનીને સૌ વચ્ચે વહેંચાય છે.

મંદિરમાં કે ઘરમાં ઠાકોરજીને ભોગ ધરાવતી વખતે અને સત્સંગમાં થાળ તરીકે આ ભજન ગવાય છે.