કાનુડાને કેજો સંદેશો મોકલે રે

કાનુડો ગોકુળ છોડીને મથુરા ગયો, પછી વ્રજવાસીઓની હાલત શું થઈ — એ વિરહનો ભાવ આ ભજનમાં છે. કોઈ જનાર સાથે સંદેશો મોકલાય છે: “કાનુડાને કેજો… તારી રાધા ગોરી જુવે તારી વાટ.”

સંદેશામાં એક પછી એક સૂનાપણાની વાત છે. કાના, તારું મંદિર અને માળિયું સૂનાં છે, વ્રજની વાટ સૂની પડી છે. ગોવાળો અને ગોપીઓ સૂનાં છે, યમુનાનો ઘાટ સૂનો છે. માતા જશોદા અને નંદજીનું ધામ સૂનું છે. પછી મીઠી ફરિયાદ આવે છે: હવે તું મથુરાનો રાજા બન્યો, તને ગોકુળ ક્યાંથી યાદ આવે? દીધેલો કોલ ભૂલતો નહીં, તારા ભેરુબંધ તારી રાહ જુએ છે. તારી ગાયો ઘરે નથી આવતી અને વાછરડાં ઘાસ નથી ખાતાં. “હું તો આવું નહોતી ધારતી” — આવું થશે એવું કોઈએ વિચાર્યું ન હતું. અંતે સત્સંગ મંડળ વિનંતી કરે છે કે આવીને અહીં બિરાજો.

આ ભજન બતાવે છે કે સાચો પ્રેમ દૂર ગયેલા પ્રિયને ભૂલતો નથી. માણસો જ નહીં, ગાયો અને વાછરડાં પણ કાના વિના ઉદાસ છે — એટલે કૃષ્ણ આખા વ્રજના જીવ હતા. ભક્ત માટે ભગવાનની ગેરહાજરી સૌથી મોટું દુઃખ છે, અને તેમને પાછા બોલાવવાની આ તડપ જ ભક્તિ છે.

કૃષ્ણ ભક્તિના સત્સંગમાં, ખાસ કરીને વિરહના ભાવનાં ભજનોમાં, આ ભજન ગવાય છે.