નઈ છોડું ગુરૂજી નો સંગ રંગ મને લાગ્યો છે

ગુરુના સંગથી હૈયે ચડેલા ભક્તિના રંગનું આ આનંદભર્યું ભજન છે. દરેક પંક્તિને અંતે “રંગ મને લાગ્યો છે” આવે છે, અને મુખડામાં ભક્ત દૃઢ નિશ્ચય જાહેર કરે છે: “નઈ છોડું ગુરુજીનો સંગ”. જેને ગુરુની કૃપાનો સ્વાદ મળ્યો હોય તેના દિલમાં ઊભરાતો ઉમંગ અહીં સીધા, ઘરગથ્થુ શબ્દોમાં દેખાય છે.

પહેલી કડીમાં ભક્ત કહે છે કે ગુરુના સંગથી તેને “સ્વરૂપનું ભાન” થયું — એટલે કે પોતે ખરેખર કોણ છે, આત્મા શું છે, તેની ઓળખ થઈ. ગુરુને તે “ભવના તારણહાર” કહે છે, જે સંસારરૂપી સાગર પાર કરાવે. બીજી કડીમાં તે દિલ ખોલીને કબૂલે છે કે તેના હાથમાં જાણે ખજાનો આવ્યો છે; અહીં ખજાનો એટલે ધન નહીં, પણ જ્ઞાન અને નામનો ભંડાર. છેલ્લી કડીમાં “અમે બેઠા શિખરની ટોચ” કહી ભક્ત સાધનાની ઊંચી અવસ્થાની વાત કરે છે, જ્યાં “કાળની ચોટ” એટલે મૃત્યુનો ડર મટી જાય છે.

ભજનનો સાર એ છે કે સાચા ગુરુનો સંગ મળે પછી મનને બીજે ભટકવાની જરૂર રહેતી નથી. એકવાર લાગેલો આ રંગ ધોયો ધોવાતો નથી, એટલે જ ભક્ત ફરી ફરીને ગુરુનો સાથ ન છોડવાનું વચન દોહરાવે છે.

ગુરુમહિમાના સત્સંગમાં આ ભજન સહેલાઈથી ઝીલાય છે, કારણ કે એક જ ટેકની પંક્તિ આખી મંડળી સાથે ગાઈ શકે છે.