હુ તો હરિ ભજનમાં ગઈ

ભક્તિના રસ્તે પગ મૂકતી એક બહેનનો અનુભવ આ ભજનમાં હળવી પણ સાચી રીતે ગવાયો છે. “હું તો હરિ ભજનમાં ગઈ, ત્યાં જોવા જેવી થઈ” — ભજનમાં જવાનું નક્કી કર્યું ત્યાં જ લોકોની વાતો અને કસોટી શરૂ થઈ ગઈ.

પહેલી કડીઓમાં લોકોના મેણાં આવે છે: “નવરી થઈને તાળીઓ પાડવા ગઈ,” “ઘરમાં કોઈને ગાંઠતી નથી ને રાગડા તાણવા ગઈ.” પહેલે પગથિયે જ વાત ગામમાં વહેતી થઈ ગઈ. પણ ભક્તે મનમાં નિશ્ચય કર્યો છે — કોઈને કંઈ કહેવું નહીં, અને પ્રભુને છોડવા નહીં. એ સમજે છે કે “જગત ભગતને બને નહીં,” એટલે દુનિયાની ટીકાથી ડગવું નહીં. પછી તે બીજાને પણ નિયમ લઈને કથા-કીર્તનમાં આવવા કહે છે, કારણ કે વહાલો ક્યારે પધારશે તેની કોઈને ખબર નથી; સંતો-ભક્તોનાં કામ એણે જુદા જુદા વેશ લઈને કર્યાં છે.

સંદેશ એ છે કે ભક્તિમાં ટીકા અને દુઃખ આવે તો પણ પાછા ન ફરવું. “ગુરુ પ્રતાપે ભક્તો બોલ્યા, કોઈથી ડરીશ નહીં” — ગુરુનો આધાર હોય તો મન મક્કમ રહે છે.

સત્સંગમાં જતી બહેનો આ ભજનને પોતાના અનુભવ જેવું માને છે, એટલે મંડળમાં તે હોંશથી ગવાય છે.