આપું સોનાના દાંડિયા રે કાન રમવા ને આવજો

શરદપૂનમની ચાંદની રાતે એક ગોપી જેવી વહુ કાનુડાને રાસ રમવા બોલાવે છે: “આપો સોનાના દાંડિયા રે, કાન રમવાને આવજો.” ભજનમાં હળવો, રમતિયાળ ભાવ છે, અને દરેક કડીમાં એ જ મીઠું આમંત્રણ પાછું આવે છે.

વહુ કાનને સમજાવે છે કે આજે ઘરમાં હું એકલી છું. સસરા ચોરે બેસવા ગયા છે, સાસુ સત્સંગમાં, જેઠ હટાણું (ખરીદી) કરવા અને જેઠાણી વહીવટ કરવા ગયાં છે. દિયર દુકાને, દેરાણી પાણી ભરવા, છોકરાં નિશાળે ભણવા, પિયુ પરદેશ અને નણંદ પોતાના સાસરે ગયાં છે; માત્ર પાડોશણ વાતો કરવા આવી છે. આ લાંબી યાદીમાં ગામડાના ભર્યા ઘરનું જીવંત ચિત્ર છે, જ્યાં સૌ પોતપોતાના કામે છે.

આ રમૂજ પાછળ ભક્તિનો ભાવ છે: ઘરનાં બધાં કામ અને જવાબદારીઓ વચ્ચે પણ મનમાં કાનુડા સાથે રાસ રમવાની “ઘણી હામ” છે. છેલ્લી કડીઓમાં રાધા અને ગોપીઓ સાથે રાસ રમનાર કૃષ્ણને યાદ કરીને ભક્ત પણ એ રાસમાં જોડાવા ઇચ્છે છે.

શરદપૂનમ અને નવરાત્રિના રાસ-ગરબામાં, તેમજ બહેનોના સત્સંગમાં આ ગીત તાળી અને દાંડિયા સાથે ગવાય છે.