હાથમાં કરતાલુ મીરા દ્વારિકા માં જાય છે

મીરાંબાઈ હાથમાં કરતાલ લઈને દ્વારકા જાય છે અને રાણો ઘોડે ચડીને પાછળ પાછળ આવે છે — આ ભજન એ દૃશ્ય પર રચાયું છે. આખા ભજનમાં રાણાની વિનંતી સંભળાય છે: “મારું કહેવું માનો મીરાં, પાછાં વળી જાવ ને.” મીરાં એક પણ જવાબ આપતાં નથી; તેમનું આગળ ચાલતા રહેવું એ જ તેમનો જવાબ છે.

રાણો એક પછી એક વાત સમજાવે છે: આ ભગવો ભેખ તમને નથી શોભતો, તમને તો હીર અને ચીર શોભે. ચંદનનાં તિલક નહીં, કંકુનાં તિલક શોભે. હાથમાં કરતાલને બદલે સોનાના કે હાથીદાંતના ચૂડલા, અને પગમાં ઘૂઘરાને બદલે કાંબી, કડલાં અને ઝાંઝરી શોભે. દ્વારકાનું મંદિર નહીં, રાણાજીનું રાજ તમને શોભે; કનૈયાનું નામ અને ગીતાજીના પાઠ છોડીને રાણાજીનું નામ લો.

આ સરખામણીમાં ભજનનો ઊંડો અર્થ છે. રાણો જે આપે છે તે રાજવૈભવ, ઘરેણાં અને માન છે; મીરાં જે પસંદ કરે છે તે ભગવો ભેખ, કરતાલ અને પ્રભુનું નામ છે. દુનિયાની નજરે જે શોભતું નથી, તે જ ભક્તનું સાચું ઘરેણું છે. સાચી ભક્તિ કોઈ દબાણ કે લાલચથી પાછી વળતી નથી.

મીરાંબાઈના જીવન પરનાં આવાં ભજનો કૃષ્ણભક્તિના સત્સંગમાં અને બહેનોના મંડળમાં પ્રેમથી ગવાય છે.