રાધે રાધે ગોકુળમાં ગોવિંદ રાધે

“રાધે રાધે, ગોકુળમાં ગોવિંદ રાધે” — આ ધૂનમાં શ્રીકૃષ્ણના જીવનના પ્રસંગો એક પછી એક, ગોકુળની ગલીઓમાં ફરતા હોઈએ એમ, સામે આવે છે. દરેક કડીમાં ભક્ત પ્રેમથી કહે છે “મારો વાલો”, જાણે કાનુડો પોતાના જ ઘરનો હોય.

શરૂઆત જન્મથી થાય છે: મથુરાની જેલમાં જન્મ્યો અને તાળાં તૂટી ગયાં. પછી જશોદાના ખોળામાં સૂતો સૂતો મીઠું મલકે, નંદબાવાના ઓટલે ભાંખોડિયાં ભરે, ગોકુળની ગલીઓમાં માખણ લૂંટાવે અને મથુરાની વાટે ગોપીઓની મટકી ફોડે. મોટો થતાં જમનાને તીરે વાંસળી વગાડે, જતીપુરામાં ગોવર્ધન ઊંચકે, વનમાં રાસ રચાવે અને બરસાનામાં હોળી ખેલાવે. એક કડીમાં ભક્તોના મંડળમાં પણ વાલો ઊભો રહીને સૌને નચાવે છે — એટલે કે જ્યાં ભાવથી કીર્તન થાય ત્યાં પ્રભુ હાજર છે.

આ ધૂનનો સાર એ છે કે કૃષ્ણની દરેક લીલા — બાળપણનું તોફાન હોય કે ગોવર્ધન જેવું રક્ષણનું કામ — ભક્તને આનંદ આપે છે. જેલનાં તાળાં તોડાવનાર પ્રભુ મનનાં બંધન પણ ખોલી શકે છે, એવી શ્રદ્ધા આ પંક્તિઓમાં છે.

સહેલી અને તાલબદ્ધ હોવાથી આ ધૂન સત્સંગ મંડળમાં તાળી અને નાચ સાથે ગવાય છે; જન્માષ્ટમી જેવા કૃષ્ણ ઉત્સવમાં પણ તે ખૂબ શોભે છે.