મારા સત્સંગમાં આવો પલવાર

“એવો મારો શામળિયો” ની ટેક સાથે ભક્ત સૌને પોતાના સત્સંગમાં પળવાર આવવાનું તેડું આપે છે, જેથી સૌ તેના શામળિયાને જોઈ શકે. એને નીરખતાં આંખ ધરાતી નથી — અને પછી આખું ભજન શામળિયાના ભક્તવત્સલ સ્વભાવનાં ઉદાહરણો ગણાવે છે.

ક્યારેક એ ગોરા કુંભારને ઘેર જઈ માટી ખૂંદે છે, ક્યારેક શકુબાઈના ઘરે પાણી ભરે છે, અને ભક્તનું મામેરું પૂરીને ચાલ્યો જાય છે. ક્યારેક ગોપીઓના ઘરમાં માખણ ચોરે છે, ગોવાળ બનીને ગાયો ચારે છે અને ગોવાળો સાથે દહીં-ભાત જમે છે. છપ્પન ભોગ છોડીને વિદુરના ઘરે ભાજી જમે છે, દ્રૌપદીના ચીર પૂરે છે, મીરાં માટે ઝેર પીએ છે, શબરીનાં બોર જમે છે, અને વૃંદાવનમાં ગોપીઓ સાથે રાસ રમે છે. આ બધી ભક્તિ પરંપરાની જાણીતી કથાઓ છે.

આ ઉદાહરણોની વચ્ચે ભજનની મુખ્ય પંક્તિ છે: “વાલો જોવે અંતરનો ભાવ.” ભગવાન મોટાઈ, ધન કે જાત નથી જોતા; સાદા કુંભાર, ગરીબ વિદુર કે વનવાસી શબરીનો સાચો પ્રેમ જ એમને ખેંચી લાવે છે. એટલે જ ભક્ત ગર્વથી કહે છે, “એવો મારો શામળિયો.”

સત્સંગની શરૂઆતમાં, સૌને ભક્તિમાં જોડવા માટે, આ ભજન ઉમળકાથી ગવાય છે.