તાળી પાડો તો મારા રામની રે

“તાળી પાડો તો મારા રામની રે, બીજી તાળી ના હોય” — આ ટેકમાં ભક્તનો એક જ આગ્રહ છે: તાળી પડે તો રામના ભજનમાં, અને વાત થાય તો રામની જ. આખું ભજન જીવનના ત્રણ તબક્કા — બાળપણ, યુવાની અને ઘડપણ — ને ભક્તિની નજરે જુએ છે.

દરેક કડી પૂછે છે કે સાચું બાળપણ, સાચી યુવાની કે સાચું ઘડપણ કોને કહેવાય. જવાબમાં ત્રણ ભક્તોનાં ઉદાહરણ છે: બાળપણમાં પ્રહલાદને ભગવાન નરસિંહ રૂપે મળ્યા, યુવાનીમાં મીરાંબાઈને શ્યામ મળ્યા, અને ઘડપણમાં શબરીને રામ મળ્યા. ત્રણેય પુરાણ અને ભક્તિ પરંપરાનાં જાણીતાં નામ છે.

ભજનનો સંદેશ એ છે કે ભગવાનને પામવા માટે કોઈ ઉંમર નાની કે મોટી નથી. જે અવસ્થામાં ભગવાન મળે, એ જ અવસ્થા સાર્થક; નહીંતર બાળપણ, યુવાની અને ઘડપણ એમ જ વીતી જાય છે. શબરીનું ઉદાહરણ ખાસ આશા આપે છે કે મોડું થયું હોય તોય સાચી રાહ જોનારને રામ મળે છે.

તાળીઓના તાલ સાથે ગવાતું હોવાથી સત્સંગ અને ધૂનમાં આ ભજન આખી મંડળીને સાથે જોડી દે છે.