ઓ મારા વ્હાલા રે ચૂંદડી ઓઢી છે મેં તમારી

ચૂંદડી ઓઢવી એટલે કોઈનું થઈ જવું. આ કૃષ્ણ ભજનમાં ભક્ત કહે છે, “ઓ મારા વ્હાલા રે, ચૂંદડી ઓઢી છે તમારી” — મેં તમારું નામ ઓઢી લીધું છે, હવે મારી લાજ તમારા હાથમાં છે. એટલે જ દરેક કડી “જોજે લાજ ન જાય વનમાળી” પર પાછી આવે છે.

પહેલી કડીમાં ભક્ત પહેરી-ઓઢીને કાનાના આંગણે આવી છે; વાલા માટે તેણે લોકલાજ પણ મૂકી દીધી છે, કારણ કે તેને કાના પર “ભરોસો ભારી” છે. બીજી કડીમાં વિરહની વેદના છે — આંખ મીંચાય ત્યાં તો ઝબકીને જાગી જવાય છે. ત્રીજીમાં તે કહે છે કે વાલા માટે ઘરબાર છોડ્યાં અને સંસારનાં સુખ તુચ્છ કરી નાખ્યાં, છતાં મનમાં મૂંઝવણ છે. છેલ્લી કડીમાં તે બંસીવાળાને વિનવે છે કે પોતાનો જાણીને દિલમાં દયા લાવો, હવે ન સતાવો; ભક્ત તેમના ચરણમાં પડી છે.

આ ભજનનો સાર સંપૂર્ણ શરણાગતિ છે. જે ભગવાનને સોંપાઈ જાય છે, તે દુનિયાની બીકથી મુક્ત થાય છે, પણ ભગવાન પાસે એક જ માગણી રાખે છે — “શરણે રાખો તો બલિહારી”. પ્રેમ અને ભરોસો બંને સાથે ચાલે, એ જ સાચી ભક્તિ.