श्री राम कीर्तन • लिरिक्स

પગ મને ધોવા દયો ને રઘુરાય

pag Mane dhova dyo ne raghuray

स्वर: हंसाबेन पोरिया

પગ મને ધોવા દયો ને રઘુરાય

श्री राम17K व्यूज़18 सित. 20259:28

PDF / प्रिंट सेटिंग्स

भजन लिरिक्स

18px
વનની વાટે ને ગંગા ને ઘાટે, kevat betho che ram ji ni vate, ram bhajan, ram kirtan, રામ ભજન , રામ કીર્તન વનની વાટે ને ગંગા ને ઘાટે ક્યારે આવે રઘુરાય પગ મને ધોવા દયો ને રઘુરાય પુર્વ જન્મની બાંધી છે પ્રીતડી તમે હતા વિષ્ણુ ને હું હતો કાચબો તેદુંના લીધેલા વચન પગ મને ધોવા દયો રઘુરાય વનની વાટે ને ગંગા ને ઘાટે કેવટ બેઠો છે રામજી ની વાટે, ક્યારે આવે રઘુરાય... જળ નો જીવડો જળ માં રેતો સીતારામ નામ ને હૈયે સમરતો ચારેય દિશાએ જોતો વાટ, પગ મને ધોવા દયો... અભણ કેટલું યાદ રાખે છે ભણેલ જોને ભૂલી જાય, પગ મને ધોવા દયો... તમારા ચરણ ની રજ એવી બની ગય નાવડી નાથ મારી નારી બની ગય સંકા પડી મન માં, પગ મને ધોવા દયો ને... મારી નાવડી માં પ્રભુ તમે બિરાજો મારી નાવડી ને પ્રભુ સુંદર બનાવજો આડી અવળી ન જાય, પગ મને ધોવા દયો... ઝુંપડી શણગારી મેતો દિવડા પ્રગટાવ્યા વલ્લભ રામજી ને લક્ષ્મણ પધાર્યા જુવે છે કેવટ નો પ્રેમ, પગ મને ધોવા દયો... કેતો કેવટ તને વચન આપું કેતો કરું ઉધાર, પગ મને ધોવા દયો... સોના ચાંદી માં પ્રભુ હું નથી જાણતો નાણું મળશે પણ ટાણું આવું નય મળે અવસર આવ્યો છે રૂડો આજે, પગ મને ધોવા દયો... મારે જાવું છે ગંગા કિનારે, હે જલ્દી તું હોડી હકાર, પગ મને ધોવા દયો... લક્ષ્મણ જીતો મનમાં અકળાય છે, દિવસ થોડો ને જાવું છે વેગળું, માતા કૌશલ્યા જુવે વાટ, પગ મને ધોવા દયો... પ્રેમધરી પ્રભુને ફળ ફૂલ ચડાવ્યા, આંખના આંસુડા ના વરસાદ વરસાવ્યા, દયા કરી છે દીના નાથ, પગ મને ધોવા દયો... પ્રેમ ધરી પ્રભુને આરે ઉતર્યા, મોર પપૈયા ગુણ ગાય પગ મને ધોવા દયો... મુખડું મલકાવીને ચરણ પંખાળીયા, અંતર આભના આનંદ પામ્યા, જાવા નહિ દઉં હું આજ પગ મને ધોવા દયો... સોનાનું પાત્ર નથી રૂપા નું પાત્ર નથી, મારા રુદિયાનો રામ પગ મને ધોવા દયો... મધદરિયે મારી નાવડી રે હાલતી, સીતારામ નામ ને હૈયે સમરતી, પાર ઉતારશે પ્રભુ આજ, પગ મને ધોવા દયો... કરજોડી પ્રભુજીને વિદાય આપે છે, હનુમાનજીના રુદિયે વસ્યા છે એવા રેજો અમારી પાસ, પગ મને ધોવા દયો...

अर्थ और व्याख्या

भजन के बारे में

રામાયણના કેવટ પ્રસંગ પર આ ભજન રચાયું છે. વનવાસ વખતે ગંગા પાર કરવા આવેલા શ્રીરામની વાટ કેવટ ગંગાના ઘાટે બેઠો જુએ છે, અને તેની એક જ વિનંતી છે: “પગ મને ધોવા દયો ને રઘુરાય”.

ભજનમાં કેવટ પોતાની પ્રીત પૂર્વજન્મની ગણાવે છે — “તમે હતા વિષ્ણુ ને હું હતો કાચબો”, અને ત્યારે લીધેલું વચન યાદ કરાવે છે. તે સીતારામ નામ સ્મરતો ચારે દિશાએ વાટ જુએ છે. પછી હળવી રમૂજભરી વાત આવે છે: પ્રભુના ચરણની રજથી પથ્થર નારી બની ગઈ હતી, તો મારી નાવડી પણ નારી બની જાય તો? એટલે પહેલાં પગ ધોવા દો. તેણે ઝૂંપડી શણગારી દીવા પ્રગટાવ્યા છે. લક્ષ્મણજી ઉતાવળ કરે છે કે દિવસ થોડો છે ને જવું દૂર છે, પણ કેવટ કહે છે, “નાણું મળશે પણ ટાણું આવું નય મળે”. તે ફળ-ફૂલ ચડાવી, આંસુ વરસાવી, મલકાતા મુખે પ્રભુના ચરણ પખાળે છે અને પછી સામે કાંઠે ઉતારે છે.

આ ભજનનો સાર એ છે કે ભગવાનને સોના-ચાંદીના પાત્રની નહીં, પણ સાચા હૃદયની જરૂર છે — “મારા રુદિયાનો રામ”. “અભણ કેટલું યાદ રાખે છે, ભણેલ ભૂલી જાય” જેવી પંક્તિ યાદ અપાવે છે કે પ્રેમ અને નમ્રતા જ ભક્તિની સાચી મૂડી છે.

રામકથા અને રામભક્તિના સત્સંગમાં આ ભજન ભાવથી ગવાય છે.