શરણું લીધું શ્રી રામ તારા નામનું રે

“શરણું લીધું શ્રી રામ તારા નામનું રે, મારી નૈયાને કરજો પાર” — આ ભજનમાં ભક્ત પોતાનું સર્વસ્વ રામનામને સોંપી દે છે. જીવનને નાવ અને સંસારને સાગર માનીને તે પ્રભુને જ ખેવૈયા બનાવે છે.

ભક્ત કહે છે કે જીવનની દોરી તમારા હાથમાં સોંપી છે, મારી લાજ લૂંટાવા દેશો નહીં. માયા મનને ખૂબ નચાવે છે, એટલે મન ખોટા માર્ગે ન જાય તેની સંભાળ રાખજો. જગતના લોકો મને બાવરો કહે છે, પણ એ પણ એક ચેતવણી છે — ચેતવું હોય તો ચેતી જવાય. પછી બે જાણીતા પ્રસંગ યાદ કરે છે: શબરીની ઝૂંપડીએ રામ પધાર્યા અને તેનાં એઠાં બોર પ્રેમથી આરોગ્યાં; અને રામના નામે સેતુ બાંધતી વખતે પથ્થર પણ તરી ગયા.

આ છેલ્લી કડીમાં આખા ભજનનો સાર છે: “રામના નામે તે પથ્થર તરીયા રે, માનવીને તરતાં તો કેટલી વાર” — જો નામના પ્રભાવે પથ્થર તરે, તો શ્રદ્ધાથી નામ લેનાર માણસને સંસારસાગર પાર કરતાં વાર ન લાગે. શબરીનો પ્રસંગ બતાવે છે કે પ્રભુને જાતપાત કે વૈભવ નહીં, પણ ભાવ જોઈએ છે.

રામભક્તિના સત્સંગમાં અને સાંજની પ્રાર્થનામાં આ ભજન શાંત ભાવે ગવાય છે.