એકવાર આવો રામાપીર મારી ઝૂંપડીએ

રણુજાના પીર રામદેવજીને પોતાની નાની ઝૂંપડીએ પધારવાનું આ પ્રેમભર્યું આમંત્રણ છે. “એકવાર આવો રામાપીર મારી ઝૂંપડીએ” — આ પંક્તિમાં એક ગરીબ ભક્તની નમ્રતા અને આશા બંને દેખાય છે. એની પાસે મહેલ નથી, પણ ધણીને ઘેર બોલાવવાનો ભાવ પૂરો છે.

દરેક કડીમાં ભક્ત પ્રામાણિકપણે કહે છે કે એની પાસે શું છે અને શું નથી. ઉતારા માટે સાદા ઓરડા છે, મેડીના મોલ નથી. દાંતણ માટે દાડમની ડાળી છે, સોનેરી કુશ નથી. નાહવા માટે નાની કુંડી છે, નદીનાં નીર નથી. જમવામાં લાપસી છે, કઢેલાં દૂધ નથી. મુખવાસમાં એલચી છે, બીડેલાં પાન નથી. અને પોઢવા માટે ઢોલિયો છે, હિંડોળાખાટ નથી. સવારના દાતણથી રાતના પોઢણ સુધી આખા દિવસની સેવા ભક્તે મનમાં ગોઠવી રાખી છે.

આ ભજન શીખવે છે કે ભગવાનને વૈભવની જરૂર નથી; ઝૂંપડીમાં જે છે તે સાચા મનથી ધરાય તો તે જ મોટી સેવા છે. પોતાની ગરીબી છુપાવ્યા વગર ભક્ત ખુલ્લા દિલે વાત કરે છે, અને એ જ સચ્ચાઈ એની ભક્તિની સુંદરતા છે.

છેલ્લી કડીમાં “હરજી ભાથીની એટલી છે વિનતી” કહીને રચનાકાર પોતાનું નામ મૂકે છે અને આજે જ દર્શન દેવા પધારવાની વિનંતી કરે છે. રામાપીરના પાટ અને બીજના સત્સંગમાં આ ભજન પ્રેમથી ગવાય છે.