હારે મારા અંતરનાં ઓરડે કાયા ના ખોરડે અજવાળા તારા આપજે

અંતરમાં પ્રકાશ માગતી આ નમ્ર પ્રાર્થના છે. ટેક છે, “મારા અંતરના ઓરડે, કાયાના ખોરડે અજવાળાં તારાં આપજે” — શરીરને નાનું ઘર (ખોરડું) અને મનને તેનો અંદરનો ઓરડો કહીને ભક્ત ભગવાનને ત્યાં પ્રકાશ પાથરવા વિનંતી કરે છે.

ભક્ત બહુ મોટું નથી માગતી: “તારા સૂરજનાં તેજ નવ માગતી, તારા ચાંદાની ચાંદની ન માગતી.” તેને તો અંધારી રાતમાં અને કદી ન ખેડેલી વાટમાં રસ્તો દેખાય એટલું અજવાળું જોઈએ છે. તે પ્રેમથી દલીલ પણ કરે છે કે તારા દરબારમાં તેજની કોઈ ખોટ નથી, મને આપીશ તો તને ખોટ નહીં આવે. ભગવાનને “તેજના દાતા” અને “ભક્તોના ત્રાતા” કહીને ભક્ત મનના અંધકાર અને જીવનના સૂનકાર માટે પ્રકાશ માગે છે. છેલ્લે તો બસ એક કિરણની આશા છે — “દેજે ન મુજને નિરાશા.”

આ ભજનમાં અજવાળું એટલે સમજણ, હિંમત અને ભક્તિનો દીવો. જીવનમાં મુશ્કેલ રસ્તો આવે ત્યારે માણસને બધું નહીં, પણ આગળનું એક ડગલું દેખાય એટલો પ્રકાશ જોઈએ છે. ભક્ત એ પ્રકાશ પોતાના માટે નહીં, પણ “ભક્તિ દિવડા પ્રગટાવવા, જીવન અજવાળવા” માગે છે. શાંત અને ભાવભર્યું આ ભજન સત્સંગમાં પ્રાર્થના તરીકે ગવાય છે.