હરિના ભક્તો મારે સગા ને સંબંધી રે

ડાકોરના ભક્ત બોડાણાની જાણીતી કથા આ ભજનમાં ગવાઈ છે. ટેક છે, “હરિના ભક્તો મારે સગાં ને સંબંધી, જાવું મારે જાત્રાએ, બોડાણાનું ગાડું” — ભક્તને મન હરિના ભક્તો જ સાચાં સગાં છે, અને પોતાનું જૂનું ગાડું લઈને તે દ્વારકાની જાત્રાએ નીકળે છે.

કડીઓમાં બોડાણાની ગરીબી અને લાચારી દેખાય છે. બધાએ સાથે ભાતાં લીધાં છે, પણ પોતાની પાસે ખાવા જાર પણ નથી. આંખે દેખાતું નથી અને પગે ચલાતું નથી, છતાં “કૃષ્ણ કૃષ્ણ” કરતાં તે નીકળી પડે છે. કાળી રાત પડે છે, ઝરમર મેહુલો વરસે છે, અને ત્યારે દ્વારકાના નાથ દર્શન દઈને તેનો હાથ ઝાલે છે. ખખડી ગયેલી વેલ અને ઘરડા બળદિયા — એવા સાદા ગાડામાં પ્રભુ ભક્ત સાથે ચાલે છે. છેલ્લે તુલસીનો છોડ વાવીને મંદિર ચણાય છે અને પ્રભુ તુલસીના એક પાંદડે તોળાય છે — “થયા રતિભાર.”

ભજનનો સંદેશ એ છે કે ભગવાનને ધન કે ઠાઠ નહીં, ભક્તનો ભાવ જોઈએ. તુલસીના એક પાનમાં તોળાઈ જનાર પ્રભુ બતાવે છે કે સાચા પ્રેમ આગળ સોનું-રૂપું પણ હલકું છે. ગરીબ અને નબળો ભક્ત પણ શ્રદ્ધાથી ચાલે તો ભગવાન સામે ચાલીને તેનો હાથ ઝાલે છે. રણછોડરાયના ભક્તોમાં આ ભજન સત્સંગ અને જાત્રાના પ્રસંગે પ્રેમથી ગવાય છે.