મારા રે મંદીર માં બેઠો મારા રે દેવળ માં બેઠો એજ મોટો ભગવાન છે

ભગવાન બહાર નહીં, પોતાના દેહરૂપી દેવળમાં જ બિરાજે છે — આ વિચાર આ ભજનનો આધાર છે. ટેકની પંક્તિ “મારા રે દેહ દેવળમાં બેઠો… એ જ મોટો ભગવાન છે” સંતવાણીની જૂની પરંપરાને સાદા શબ્દોમાં રજૂ કરે છે.

કડીઓમાં ભક્ત એક પછી એક બાહ્ય આધારને બાજુએ મૂકે છે. જે ભગવાન હૃદયમાં બેઠો છે, તેને માટે પથ્થર પૂજવાની શી જરૂર? મનની ગંગા-જમનામાં આઠે પહોર નહાઈએ તો કાશી, કેદાર કે મથુરા જવાની શી જરૂર? વાર-તિથિ બધી સમાન છે, બીજ, એકાદશી કે પૂનમની ગણતરીની જરૂર નથી. ગ્રહ, પનોતી અને ચોઘડિયાં તો નામ માત્ર છે, કારણ કે આખા બ્રહ્માંડનો માલિક પોતાની પાસે જ છે. પાંચ તત્ત્વોથી બનેલા આ ઘટમાં નિરાકારનો નાદ સંભળાય છે.

અંતે ભક્ત કહે છે કે સાચા સતગુરુ, બાપા જયદેવ, મળ્યા એટલે હવે નિરાંત છે, અને “સોહમ”ના શબ્દમાં બધો સાર છે. આ ભજન કોઈ પરંપરાનો અનાદર કરવા નથી કહેતું; તેનો સંદેશ એ છે કે ઉપવાસ, તીર્થ કે મુહૂર્ત કરતાં પણ અંતરની શુદ્ધ શ્રદ્ધા અને ગુરુનું જ્ઞાન વધુ મહત્વનાં છે.

નિર્ગુણ ભક્તિ અને ગુરુમહિમાના સત્સંગમાં આવાં ભજન ગવાય છે.