મેં તો હરિભજન ની માંડી હાટડી રે

વેપારની ભાષામાં ભક્તિની વાત કરતું આ મજાનું ભજન છે: “મેં તો હરિભજનની માંડી હાટડી રે, મારી હાટડીનો માલ લેતા જાવ.” ભક્તે હરિભજનની દુકાન ખોલી છે અને સૌને તેનો માલ લેવા બોલાવે છે.

એ દુકાનનો માલ ચોખ્ખો છે અને ચોપડો પણ ચોખ્ખો — તેમાં કોઈ ભેળસેળ નથી. માલ દેશ-વિદેશમાં જાય છે, અને તેની કિંમત દ્વારકાનો નાથ જાણે છે. માલ મોંઘો છે, કાચા-પોચાનું તેમાં કામ નથી. પછી ભજન આ માલના જૂના ગ્રાહકો ગણાવે છે: મીરાંબાઈએ તે રાખ્યો અને ઝેર અમૃત બની ગયું; નરસિંહ મહેતાએ તેનું મૂલ્ય કર્યું અને દીનાનાથે તેમની હૂંડી સ્વીકારી; સાગર શેઠ વાણિયાએ તે લીધો અને તેમનો ચેલૈયો સજીવન થયો. ખોડિયાર મંડળની સખીઓ પણ આ માલ લે છે અને સત્સંગમાં લીલાલહેર કરે છે.

સંદેશ એ છે કે ભગવાનનું નામ સૌથી કીમતી વેપાર છે, પણ તે સાચી નિષ્ઠા માગે છે. જેમણે પૂરા વિશ્વાસથી આ સોદો કર્યો, તેમની લાજ ભગવાને રાખી. અંતે ભક્ત નરસિંહના સ્વામી શામળિયા પાસે વ્રજમાં વાસ માગે છે.

ભજન મંડળના સત્સંગમાં આ ભજન આનંદથી ગવાય છે.