આપો આપો બે સુંદર પાંખ મને

“આપો આપો બે સુંદર પાંખ મને, મારે ગુરુજી સંગાથે ઉડવું છે” — શિષ્ય ગુરુ પાસે પાંખો માગે છે, જેથી તે ગુરુની સાથે ઊંચે ઊડી શકે. પાંખ એટલે અહીં સાધનાની શક્તિ, જે મનને સંસારથી ઉપર લઈ જાય.

એક પછી એક માગણી આવે છે. અંતરની આંખ આપો, જેથી પોતાનું સાચું સ્વરૂપ જોઈ શકું. કુબુદ્ધિનાં કર્મ કાપો, જેથી બાળક જેવી નિર્મળતામાં રમી શકું. મનની વૃત્તિઓનો વેગ વાળો, જેથી નામ અને વચન તરફ વળું. મારી ધીરજ માપો, મારે ગુરુજીનું ધ્યાન ધરવું છે. મને ચરણે લેજો, હું નિષ્ઠાથી ચરણે પડવા માગું છું. અને બીજ-પૂનમે આવજો, કેમ કે મૂળદાસને ગુરુગમથી ભણવું છે.

ભજનમાં સાધકની સાચી પ્રાર્થના છે: તે દુનિયાની વસ્તુઓ નહીં, પણ અંતરની દૃષ્ટિ, મન પર કાબૂ અને ગુરુના વચનમાં સ્થિરતા માગે છે. “મૂળ વચનમાં મળવું છે” એ ભાવ બતાવે છે કે શિષ્યનું છેલ્લું લક્ષ્ય ગુરુના મૂળ ઉપદેશમાં એકરૂપ થવાનું છે.

ભજનમાં જ બીજ અને પૂનમનો ઉલ્લેખ છે; આ દિવસોના પાટ અને ગુરુ સત્સંગમાં તે ગવાય છે.