સહન કરે એને સંત કહેવાય છે રે

“સહન કરે એને સંત કહેવાય છે, એના નામની કથાયું વંચાય છે” — આ ભજન સંતની સાચી ઓળખ આપે છે. જે દુઃખ અને અપમાન સહન કરીને પણ ભક્તિ અને સત્ય ન છોડે, તે જ સંત; અને આવા લોકોની કથાઓ પેઢીઓ સુધી વંચાય છે.

દરેક કડીમાં એક ભક્તનું ઉદાહરણ છે. મીરાંબાઈ મેવાડ છોડીને જાય છે અને રાણો ઝેરના કટોરા પાય છે. સત્યવાદી રાજા હરિશ્ચંદ્ર કાશીમાં વેચાય છે અને બીજાને ઘેર પાણી ભરવાં પડે છે. દ્રૌપદીનાં ચીર પાંડવોની આંખ સામે ખેંચાય છે. ચેલૈયો ખાંડણિયે ખંડાય છે ત્યારે માતા હરખે હાલરડાં ગાય છે. નરસિંહ મહેતા જેલમાં પુરાય છે અને વહાલો તેમને હાર પહેરાવવા જાય છે. સખુબાઈને સાસુ ત્રાસ આપે છે, ત્યારે પ્રભુ પોતે વહુ બનીને તેમને ઘેર જાય છે.

આ બધાં ઉદાહરણો એક જ વાત કહે છે: “પ્રભુ ભક્તોની કસોટી ઘણી થાય છે રે, વાલો દોડીને દર્શન દેવા જાય છે.” દુઃખ આવે ત્યારે ભક્તિ છૂટવી ન જોઈએ; ધીરજ અને સહનશીલતા જ ભક્તને મોટો બનાવે છે, અને ભગવાન એવા ભક્તને ક્યારેય એકલો મૂકતા નથી.

સંતવાણીના સત્સંગમાં, ભક્તોનાં ચરિત્રો યાદ કરતી વખતે આ ભજન ખાસ ગવાય છે.