હાથમાં માળા પેટમાં લાળા કોને કેવા જાવ જો

ઘરસંસારની રોજની અકળામણ અને ભક્તિ — બંનેને જોડતું આ હળવા સૂરનું કીર્તન છે. એક વહુ કહે છે, “હાથમાં માળા, પેટમાં લાળા, કોને કેવા જાવ જો” — હાથમાં માળા છે, પણ મનમાં ઘરની ગૂંચવણો ઘોળાય છે, અને આ વાત કોને કહેવા જવી? તે કબૂલે છે કે ભક્તિ કરું છું પણ પૂજાવિધિ નથી જાણતી, એટલે વિઠ્ઠલને જ પોતાની વારે ચડવા વિનવે છે.

પછી આખા સાસરાનું રમૂજી ચિત્ર આવે છે: સસરા ભોળા છે, સાસુ કાચા કાનનાં, જેઠ કંઈ બોલે નહીં અને જેઠાણી વહેમ ભરેલાં. દિયર વકીલ જેવો દલીલબાજ, દેરાણી વટનો કટકો, નણંદ વીંછીના આંકડા જેવી, અને દીકરા પણ બાપનું જ બોલે. પરણ્યો સીધોસાદો છે, પાડોશણ નિંદા કરે છે. સાસરિયામાં સંપ નથી અને પિયરમાં પણ નિરાંત નથી.

છેલ્લી કડીમાં વાત ગંભીર બને છે: બાઈ મીરાંએ ભક્તિ કરી અને જાણી જોઈને ઝેર પીધું. એટલે કે ઘરની નાની-મોટી કડવાશ તો દરેકના જીવનમાં હોય; ફરિયાદ કરવાને બદલે સહન કરીને ભગવાનમાં મન રાખવું, એ જ સાચો રસ્તો છે.

આવાં કીર્તન બહેનોના સત્સંગ મંડળમાં હસતાં-હસાવતાં ગવાય છે; રમૂજની પાછળ જીવનની સાચી શીખ પણ રહેલી છે.